Μελτέμι στην Αθήνα είναι ...

Μελτέμι στην Αθήνα είναι, μόλις πρωτοπιάνει να φυσά, ο ουρανός να παίρνει για λίγο εκείνο το ζαφειρένιο χρώμα του πουνεντομαΐστρου και να φτιάχνει όμορφους σωρείτες Το σκηνικό αυτό, σύμβολο έναρξης του πολυήμερου μελτεμιού, κρατάει από λίγες ώρες μέχρι ένα εικοσιτετράωρο. Μετά, καθώς το μελτέμι επιβάλλει την κυριαρχία του πάνω από την ελληνική επικράτεια, σταδιακά ο αττικός ουρανός επιστρέφει στη γκάμα του αυθεντικού γαλάζιου, που κι αυτό σιγά-σιγά καθώς περνούν οι μέρες ξεθωριάζει ελαφρά. Μη βιαστείτε να πείτε ότι είναι οι ρύποι. Ναι, σίγουρα, εδώ είναι κι αυτοί. Όμως, αυτό το ξεθώριασμα το είχα παρατηρήσει από τότε που ήμουν παιδί και σε εποχές και περιοχές του λεκανοπεδίου όπου ρύποι δεν υπήρχαν. Σκόνη να είναι,άραγε;.

Μελτέμι στην Αθήνα είναι, η θάλασσα να μην ξεγελιέται από τα ζαφειρο-μασκαρέματα του ουρανού. Μόλις πιάνει το μελτέμι, ο Σαρωνικός φοράει από την αρχή τη βαθυγάλανη θωριά του, εκείνη την αιγαιοπελαγίτικη που ύμνησαν οι ποιητές και δόξασαν οι ζωγράφοι. Κι όταν το μελτέμι φορτσάρει, ο Σαρωνικός φοράει και τις λευκές δαντέλες του σαν κι αυτές του του αδελφού του Νότιου Ευβοϊκού (αυθεντικός, δροσερός αιγαιοπελαγίτης, αυτός).

Μερικές φορές τα πρωινά, το μπλε του Σαρωνικού εκεί στο Φαληρικό Όρμο όπως το βλέπω από το μπαλκόνι μου, γίνεται ανεξήγητα πολύ σκούρο, σχεδόν ιώδες, χωρίς τίποτε στην ατμόσφαιρα να δίνει κάποια σαφή νύξη για το σπάνιο αυτό χρώμα. Τα υποθαλάσσια ρεύματα, θα παίζουν μάλλον κι αυτά το ρόλο τους και το μελτέμι σίγουρα το δικό του.




Μελτέμι στην Αθήνα είναι κι άλλα χρώματα. Είναι τα χρυσοκόκκινα που βάφουν τις ανέφελες ανατολές και τα δειλινά ομορφαίνοντας την ακαλαίσθητη όψη της πόλης: Μελτέμι στην Αθήνα, όμως είναι και πράγματα λίγότερο ρομαντικά, όπως να γίνεται η ατμόσφαιρα τόσο ξηρή που να σε «κόβουν» τα μάτια κι από το διάχυτο ηλεκτρισμό να μην μπορείς να αγγίξεις καμμιά μεταλλική επιφάνεια. Άντε να το πω, τώρα, αυτό του (δικαίως) αγανακτησμένου ταξιτζή που του κλείνω την πόρτα με τους καρπούς ή τους αγκώνες.

Μελτέμι στην Αθήνα, είναι και η σκόνη, καμμιά φορά κι οι ιπτάμενες σακκούλες, οι σπασμένοι κάδοι και οι σχισμένες τέντες, ακόμη και οι πονοκέφαλοι κι ο εκνευρισμός κι όλα τα ενοχλητικά συμπτώματα που φέρνουν όλοι οι επίμονοι ισχυροί άνεμοι. Ωστόσο, αυτές οι εξάρσεις δεν είναι και καθημερινό φαινόμενο μελτεμόκαιρου μέσα στο λεκανοπέδιο.


Πηγή: flickr
Το μελτέμι στην Αθήνα πάντως, είναι ... ταξικό! Δροσίζει το Διόνυσο και να ξεροψήνει τη Νίκαια. Το βράδυ, όμως, αν και συνήθως εξασθενημένο, χαρίζει σχετικά δημοκρατικά τη δροσιά του σε όλες τις συνοικιακές πλατείες, τα παρκάκια και τα θερινά σινεμά. Και την ημέρα, ακόμη κι αν δεν δροσίζει, ακόμη κι αν ελάχιστα ριγεί τις φυλλωσιές, το μελτέμι σιγοσφυρίζει πάντα το όμορφο τραγούδι του στα σύρματα και στις χαραμάδες για όσους θέλουν να το ακούσουν. Ένα μόνο πράγμα, όμως, εμένα μου λείπει αφάνταστα όταν φυσάει για μέρες το μελτέμι. Το αγαπημένο Σύννεφο!