Οι ασταθείς συνθήκες πάνω από την Ελλάδα επιφύλαξαν το Σάββατο 3 του μήνα μια ευχάριστη έκπληξη στους Αθηναίους λάτρεις των καιρικών φαινομένων. Από το μεσημέρι, μέσα στο λεκανοπέδιο της Αττικής δημιουργήθηκαν πυρήνες καταιγίδων που ξέσπασαν σε αρκετά σημεία του λεκανοπεδίου με έμφαση στα βόρεια προάστια. Οι καταιγίδες συνοδεύτηκαν από ισχυρούς ανέμους που προξένησαν αρκετές ζημιές. Οι παρακάτω εικόνες προέρχονται από τον ιστοτόπο φίλων καιρού της HellasWeather.
Ο βόρειος ορίζοντας από την ταράτσα μου στην Αργυρούπολη
Δύσκολος ο ύπνος χτες βράδυ. Καθισμένη στο ανατολικό μπαλκόνι, ώρα πεντέμιση τα ξημερώματα χαζεύοντας το άστρα και τον πορφυρό Άρη στον ουρανό, νοστάλγησα τα καλοκαίρια των παιδικών μου χρόνων, τότε που στις λαϊκές συνοικίες της Αθήνας, οι πολυκατοικίες ήταν λίγες και η εγκληματικότητα σχεδόν μηδενική.
Τις καυτές νύχτες του καλοκαιριού οι ταράτσες και οι βεράντες των σπιτιών μεταβάλλονταν σε υπαίθριες κρεβατοκάμαρες. Ράντζα, κουρελούδες και στρώματα απλώνονταν κάτω από τον έναστρο ουρανό και πρόσφεραν στους ανθρώπους ξεκούραστο και δροσερό ύπνο μέχρι να βγει η πρώτη ηλιαχτίδα. Και τι δεν θυμάμαι από αυτές τις καλοκαιρινές στρωματσάδες στην ταράτσα!
Τα ανέκδοτα και τις ιστορίες τρόμου μέχρι να μας πάρει ο ύπνος! Τα ακατάσχετα πνιχτά γέλια που μας προκαλούσε η χορωδία των ροχαλητών και λοιπών φυσικών ανθρώπινων ήχων από τις γύρω ταράτσες! Τους σποραδικούς μακρινούς κρότους από παντοφλιές με στόχο άλλοτε τον επίμονο ξενύχτι τζίτζικα κι άλλοτε καμιά κακόμοιρη περαστική μελαχροινή βλάττη (τόσο αθώα μπροστά στην σύγχρονη τερατώδη και φτερωτή αμερικανική periplaneta).
Λίγα χρόνια αργότερα, λίγο πιο πέρα, στην ταράτσα του άλλου σπιτιού των πρώτων εφηβικών μου χρόνων συνέβησαν κι άλλα θαυμαστά:
Εκεί ξεκίνησα τις πρώτες πιο συστηματικές μου ουρανοσκοπήσεις. Εκεί έζησα το πρώτο μου άχαρο εφηβικό φλερτ με το νεαρό νεοφερμένο της απέναντι ταράτσας που αντί να ανταλλάσσουμε ματιές και χαμόγελα κρυφοπετάγαμε ο ένας στον άλλο κουκούτσια από μούσμουλα, κάτω από το δηλητηριώδες βλέμμα της πανταχού παρούσας μαμάς του.
Εκεί έγινε, κατακαλόκαιρο, και το πρώτο μου εφηβικό πάρτι που όμως δεν κράτησε πολύ αφού οι γείτονες δεν άντεξαν τη φασαρία που έκαναν οι «ανεπρόκοποι μαλλιάδες»...
Δεκάδες ιστορίες ανθρώπινες μπορούσε κανείς να αφουγκραστεί τα καλοκαιρινά βράδια στις ταράτσες της πόλης. Δράματα, πάθη, έρωτες! Ακόμη κι αν υπήρχε σιωπή, τα ανθρώπινα συναισθήματα τα ένοιωθες στον αέρα!
Αναρωτιέμαι τι να πλανιέται σήμερα εκεί τα καλοκαιρινά βράδια. Λίγες φορές έχω περάσει από κει και ποτέ καλοκαίρι. Κάτι με αποδιώχνει μόνιμα από την παλιά μου γειτονιά ...
[απόσπασμα μηνύματος που δημοσιεύθηκε στις 23 Ιουλίου 2007 στον ιστοτόπο της Hellas Weather yahoo group]
Μπεζ ψηλοτάκουνα πέδιλα, το όνειρο της κάθε εικοσάχρονης κοπελίτσας (και όχι μόνον) που δεν σκέφτεται καθόλου τις στρεβλώσεις των αρθρώσεων και του πέλματος που θα της κτυπήσουν την πόρτα λίγα χρόνια μετά. Τέτοια παπούτσια αναγκάστηκα να αγοράσω μπαίνοντας μουσκεμένη στο κατάστημα υποδημάτων. Αυτά είχαν στο νούμερό μου, αυτά πήρα άρον άρον για να μπορέσω να συνεχίσω το δρόμο μου για το ιατρικό ραντεβού. Πέταξα με θλίψη στα σκουπίδια τις βρεγμένες και ξεχαρβαλωμένες κόκκινες «μπαλαρίνες» που τόσο μου άρεσαν και συνέχισα το δρόμο μου για το μετρό μέσα στη βροχή. Ο καταστηματάρχης πίσω μου σίγουρα θα έτριβε τα χέρια του από χαρά. Πόσες θα χρειάστηκαν καινούργια παπούτσια εκείνη την ημέρα, 8 Ιουλίου 2002 (νομίζω Τρίτη ήτανε).
Ανεβαίνοντας τις σκάλες για να βγω από το σταθμό Κατεχάκη, αντίκρυσα με έκπληξη κόσμο να συνωστίζεται και να χαζεύει τα ρυάκια νερού που χύνονταν από το δρόμο στον υπόγειο χώρο του σταθμού. Αλλαγή πορείας λοιπόν για το σταθμό Αμπελοκήπων, όπου όλο και κάποιο λεωφορείο ή ταξί θα βρισκόταν για τον τελικό μου προορισμό. Ποιο ταξί (όλα γεμάτα) και ποιο λεωφορείο (που δεν ερχόταν κανένα με το μποτιλιάρισμα στην Αλεξάνδρας)!
Χαρη στο κινητό τηλέφωνο η αγωνία του ραντεβού έλαβε τέλος. Αναβλήθηκε για άλλη μέρα. Χαλαρότερη πλέον, αφέθηκα στη χαρά της βροχής. Το παράξενο είναι ότι δεν ήμουν μόνη. Υπήρχαν κι άλλοι (λιγοστοί) που έκαναν το ίδιο με μένα. Η συνδιαλλαγή, όμως, του ανθρώπου με τη φύση είναι άνιση. Το πυκνό πέπλο βροχής πολύ γρήγορα έγινε ανελέητο μαστίγωμα πέρα από τις αντοχές του ανθρώπινου σώματος Άτακτη υποχώρηση λοιπόν στα λαγούμια του μετρό και αναζήτηση θαλπωρής σε ένα φλυτζάνι ζεστό καφέ πριν την επιστροφή αργά το απόγευμα στο σπίτι. Τα ρούχα ήταν μούσκεμα (το τζην θα κρατούσε πάνω του κανένα λίτρο νερό) αλλά τα παπούτσια της καταιγίδας άντεξαν τη θεομηνία και έγιναν μασκότ. Είναι τα μόνα παπούτσια που θυμάμαι πότε αγοράστηκαν, αν και από τότε ελάχιστα τα έχω φορέσει.
